4 yılın sonunda, tam da hiç ayrılmayacakmışız gibi geliyorken ani bir kararla ayrılığa düşmek…ilk zamanlar herşeyin bir şaka gibi gelişmesi, mailler, telefonlar, gönderilen mesajlar. Hayat böyle akıp giderken bir yandan da aslında sizin hayatınızın donması. yataktan çıkmak istememe halleri, zaman zaman gelen sinir krizleri ve telefonda neden burda değilsin bağırışları. 3 sene 5 sene neyse söyle artık ne zaman geleceksin soruları ve asla bir cevap alamama. Sürekli birgün geri dönecek ve biz eskisi gibi yine çok mutlu olacağız umuduyla ilişkiye devam etme, ondan daha fazla kimseyi sevemem diye düşünüp bir umuda kapılma, sonra yaşamının haline bakıp umutsuzlukla bu ilişkiyi bitirmeye çalışma. Her çabada başaramayıp hep ona, alıştığına ve sevdiğine geri dönme taaa ki niye gelmiyorsun diye sorduğun bir anda beklediğinin çünkü orada mutlu olmayacağım diye verdiği cevaba kadar. İşte o anda herşeyi kavramak, artık biten birşey için daha fazla boşuna çabalamanın anlamsız olacağını, onun senden zaten vazgeçtiğini ve senin yanında mutlu olmayacaksa ona olduğu yerde mutluluklar dileme zamanın geldiğini kavramak. Kalbin hayatta en çok değer verdiğin kişi tarafından kırılmış bir şekilde, artık zaten hiç gelmeyecek olanı beklemekten vazgeçmek, çünkü içindeki son umudu da kalbinin kırılmasıyla kaybetmek.
